คุณธรรมในจิตใจสังเกตได้จากกายและวาจา
“...“คุณธรรม” คือคุณสมบัติที่ดีในแดนใจ สั่งสมเป็นอุปนิสัยอันดีงาม มีความสัมพันธ์กับบทบาทหน้าที่ที่บุคคลจะตัดสินใจเลือกกระทำหรือไม่กระทำการสิ่งหนึ่งประการใดในแดนกายและวาจา ซึ่งตนสามารถชี้ขาดได้แล้วว่าดี ชั่ว สมควร หรือไม่สมควร ผู้มีคุณธรรมสูงจึงเป็นที่นิยมนับถือในทางพระพุทธศาสนา ว่าเป็นผู้รู้ผิดชอบชั่วดี เป็นสัมมาทิฐิผู้สัมมาจารี สามารถเลือกบำเพ็ญแต่กรณียกิจอันกอปรด้วยคุณานุคุณ ค้ำจุนความรุ่งเรืองทั้งส่วนตนและส่วนรวมให้สัมฤทธิ์เป็นอุภยัตถะควบคู่กันไปได้อย่างมิบกพร่อง ทั้งนี้ปุถุชนจะรู้ว่าบุคคลใดมีคุณธรรมเพียงใด พึงสังเกตได้จาก “จริยธรรม” ที่บุคคลนั้นแสดงออกทางกายและวาจา หากความประพฤติทางกายและวาจาล้วนเป็นไปเพื่อประโยชน์ เพื่อความไม่เบียดเบียน ไม่ก่อความเดือดร้อนวุ่นวายแก่ตนและแก่ผู้อื่น ก็สามารถสันนิษฐานได้ว่าเป็นผู้มีคุณธรรม...”

ที่มา #พระคติธรรม สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ประทานเนื่องในวาระ ๗๐ ปี มูลนิธิเผยแผ่คุณธรรม เพื่อการสงเคราะห์จีจินเกาะ เมื่อวันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๖๓

https://www.facebook.com/share/p/1bXPSB8NWa/