"...การถือกำเนิดเป็นมนุษย์นั้นมีคุณหลายสถาน ประการสำคัญคือได้มีความสามารถเพียงพอที่จะศึกษาอบรมตนให้เจริญด้วยสติปัญญา เพราะการที่มีอวัยวะและประสาทสัมผัสสำหรับสดับรับฟัง สนทนา ค้นคว้า อ่าน เขียน เรียนรู้ในสรรพวิชา ย่อมนำให้เกิด “สติ” คือความระลึกได้ และ “สัมปชัญญะ” คือความรู้ตัวอยู่เสมอ

อัตภาพของความเป็นมนุษย์ไม่ใช่ของที่ได้มาโดยง่าย เมื่อกุศลวิบากส่งผลให้บุคคลมีกายและจิตเป็นดังภาชนะรองรับความเจริญงอกงามแล้ว จึงไม่ควรเลือกเสพสุรายาเมาให้เข้าไปกัดกร่อนทำลายภาชนะอันดีนั้น

ความเสื่อมโทรม ผุพัง และแตกสลายก่อนเวลาอันควร ทำให้บุคคลสูญเสียโอกาสที่จะใช้กายและจิตเป็นเครื่องผลิตคุณงามความดี

ทั้งนี้ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแสดงโทษของการเสพสุราเมรัยไว้ในสัพพลหุสสูตร ว่า “การดื่มน้ำเมาคือสุราและเมรัยอันบุคคลเสพแล้ว เจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมยังสัตว์ให้เป็นไปในนรก ในกำเนิดสัตว์ดิรัจฉาน ในเปรตวิสัย วิบากแห่งการดื่มสุราและเมรัยอย่างเบาที่สุด ย่อมยังความเป็นบ้าให้เป็นไปแก่ผู้มาเกิดเป็นมนุษย์"

พระคติธรรม สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อมฺพรมหาเถร)
สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
ประทานเนื่องในวันงดดื่มสุราแห่งชาติ
วันที่ ๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๓